Schoonfamilie!

Ik word soms zo gek van mijn schoonfamilie. Ik had nooit verwacht dat ik iemand zou tegen komen die zoveel last zou hebben van zelfmedelijden als mijn schoonmoeder. 

Mijn vriend en ik gingen savonds weg en we waren snachts om kwart voor drie terug. En mijn vriend kwam er achter dat hij perongelijk de auto sleutels van zijn moeder had meegenomen. Dus het was dikke oorlog toen we terug waren. En de volgende ochtend was er verder niks meer aan de hand, maar toen mijn vriend en ik zelf voor het eten moesten zorgen en wij nog even bezig waren met een spelletje. Flipte ze hem helemaal. Want zei moest altijd voor iedereen lopen rennen en iedereen was op vakantie geweest en gaat maar uiteten en zij kon dat niet. En toen beweerde ze dat mijn vriend aan de drugs zat ( waarvan ik voor 10000% weet dat dat niet zo is) maar hij was zo verschrikkelijk moe. Hij werkt 40 uur in de week, daarnaaast moet hij thuis heel veel doen. Want anders heeft hij gezeik van zijn moeder. En ik begin het behoorlijk zat te raken. Alleen ik wil mijn vriend echt niet kwijt. Ik houd teveel van hem! Maar tegen dat zelfmedelijden kan ik echt niet meer tegen!!!!!! Maar ja wat doe je eraan, helemaal niks :(

 

Verward

Ik heb een vriendin die alleen maar aan haar zelf kan denken. Alleen zij is de gene die het het zwaartst heeft op de wereld. 

Ik word er zo verschrikkelijk moe van! Ze laat helemaal niks van haar horen en dan neemt ze het mij kwalijk dat ik opgeven moment ook niets meer van mij laat horen. Plus het feit ze zo egoistis. Ze kan alleen maar aan haar zelf denken.

Ze heeft me namelijk zoveel pijn gedaan! Op gegeven moment namen wij die vriendin en haar broer mee naar de paard van mijn vriend. We hebben daar een leuke tijd gehad. Maar het gezeik kwam erna. toen we daar waren hadden ik en die vriendin afgesproken om samen paardrijles te nemen of een verzorgpaard te gaan verzorgen. Dus ik ging al heel enthousiast op zoek naar iets voor ons tweetjes. Maar op gegeven moment kreeg ik te horen. Ik heb een verzorgpaard. "ja je leest het goed, ik heb een verzorgpaard".

Daar heeft ze mij zoveel pijn mee gedaan, dat ik er nu nog steeds last van heb ( Het is een jaar geleden gebeurt). Het meest pijnelijke vind ik dat ik overal foto's van haar en dat paard zie en inmiddels zie ik nu ook allemaal foto's van dat paard met die vriend. Ze kocht ook meteen alles, een dekje en halster een hoofdstel een zadel en ga zo maar door.

Ik werd er zo verschrikkelijk verdrietig van, dat ik het afreageerde op mijn vriend.  Waardoor wij steeds ruzie kregen. En op gegeven moment werd ik als de boosdoener gezien. Omdat ik me niet normaal gedraagde. Achteraf weet ik dat ik mij nooit zo hebben mogen gedragen, maar kom op, Ze heeft me echt een mes steek in mijn hart gegeven. 

Nu op dit moment is mijn vriend er ook klaarmee. waar ik heel erg blij mee ben. Want het kwam me echt me strot uit. Ze heeft overal pijntjes en loopt alleen maar te janken. En haar broer weet nooit wat ervan af! Grrr!

Na dit alles weet ik gewoon echt niet meer wat ik moet doen. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk, om te bepalen of ik het juist heb verpest. Ergens denk ik wel dat ik er ook een groot aandeel in heb gehad. Maar zij natuurlijk ook. 

Maar moet ik dan altijd de gene zijn die zich moet opofferen voor de goede orde?
Het maakt me zo verdrietig want ik wil helemaal geen vriendinnen kwijt raken. maar ik kan er ook niet meer tegen om telkens al haar pijntjes te moeten aanhoren, of wat dan ook.

Wat mij verward is dus, ben ik nu de gene die zich misdragen heeft of zij dat geweest? Moet ik mijn vriendschap maar opgegeven of moet ik het echt een plekje gaan geven en er mee leven dat zij altijd pijn heeft en het open en bloot op facebook zet?  

Soms!

Soms heb je van die dagen waarbij echt alles fout gaat! Zelfs tot ruzie aan toe met me vriend! Gelukkig kunnen we er gewoon over praten maar Goh wat was ik verdrietig

 maar ja morgen weer een dag!  

Mijn verleden

Net als veel andere mensen heb ik niet zo een leuk verleden gehad. Natuurlijk zijn er altijd mensen die het slechter hebben dan de ander. Maar eigenlijk vind ik dat ierdereen die een verdrietig verhaal heeft, er tot doet. 

Bij mij begon het allemaal in groep 5, ik had het heel erg moeilijk op school. Ik begreep niet zo heel veel en had moeite met dingen onthouden. De kinderen uit mijn klas vonden dat natuurlijk erg raar en begonnen mij raar te vinden. Niet alleen zeiden ze gemene dingen tegen mij. Maar ook krasde ze in mijn boeken en gooide allerlei dingen naar mijn hoofd. Ook plakte ze briefjes op mijn rug. 

Het werd steeds erger en erger. Ik verloor mijn zelfvertrouwen heel erg en ik voelde mij ook erg slecht, waardoor ik steeds meer ging eten. Hierdoor werd ik steeds dikker en dikker en daar konden ze mij natuurlijk heel erg goed mee pesten.

Toen ik om de middelbare school kwam, ging het allemaal goed. In de eerste werd ik heel even gepest maar dat heelt al heel snel op. Voor de rest heb ik het alleen maar naar mijn zin gehad.

Toen ik op het mbo terecht kwam, kwam ik in een klas terecht met allemaal getinte mensen en meisje die blowde en rookte en noem allemaal maar op. Ik voelde mij zo niet op mij gemak, dat ik er verdrietig van werd. Ik bedacht altijd allemaal smoesjes zodat ik dingen niet hoefde te doen en ik uitvallen tegen mijn ouders en hele gemene dingen zeggen. Ik was totaal in de war!
Opgeven moment waren mijn ouders er klaar mee en werd ik naar een psycholoog gestuurd. Gelukkig heeft het mij heel veel geholpen. Alleen bleef mijn zelfbeeld erg laag. 

Opgegeven moment, maakte ik toch vriendinnen in klas. Alleen door 1 meisje, maakte ik kennis met online date. Wat vond ik het geweldig om aandacht te krijgen van die jongens. Ik raakte er op gegeven moment erg verslaafd aan. Totdat een ander meisje uit mijn klas me ermee begon te pesten. Toen was het voor mij alweer heel snel einde verhaal. Gelukkig had ik de jongens waarvan ik gewoon normaal contact had hun persoonlijke gegevens gekregen zodat ik daar nog altijd heel veel contact mee kon hebben. 

Op gegeven moment raakte ik verliefd op een jongen JK noem ik hem even. Hij was zo lief alleen woonde zo verweg, we hebben dit een aantal maanden volgehouden, Ik heb hem ook echt maar 1 keer gezien en eental weken later maakte wij samen de beslissing om het niet te doen. Wij konden onze ouders niet vertellen dat wij via een datingsite hadden leren kennen. 

Later in het jaar, raakte ik steeds meer bevriend met een meisje van mijn sport. En zij heeft mij kennen laten maken met een downloadprogramma, voor muziek. Waar je met allerei mensen kon gaan praten. Haar bedoeling was dan ook om .... praat te hebben. Ik vond het allemaal wel spannend en ik had toch geen vriend, dus dacht ik waarom ook niet. Ik raakte een soort van verslaafd aan de aandacht dat ik kreeg en ik wist ook niet meer te stoppen. Tot ik op gegeven moment verliefd begon te raken op een jongen die ook niet in de buurt woonde. Ik deed er alles aan zodat hij mij leuk ging vinden. 
Maar dat bleek allemaal niet waar te zijn. Hij gebruikte mij gewoon om zichzelf beter te voelen en meerdere relaties te gelijkertijd. hij heeft mij meer dan een jaar voorgelogen. Ik voelde mij toen zo verdrietig dat ik weer verder ging met die download site. Zodat ik mij weer beter in mijn vel gingen voelen.


En ik had mijzelf ook beloofd dat er geen jongen meer in mijn buurt mocht komen. Ik wil alleen nog contact op afstand. Maar juist in die periode van mijn leven. 
leerde in mijn huidige vriend kennen. Hij accepteerde mij en ik voelde me eindelijk eens belangrijk. Maar ondanks dat ik me weer geweldig voelde, bleef ik onzeker en had ik moeite met iemand te vertouwen. Maar hij nam dat inzich op en hielp mij met alles.
Maar ook hij is niet altijd even lief geweest en heeft ook zo zijn fouten gemaakt. Maar wij hebben gevochten voor onze relatie en het eindreslutaat is dat wij nu al 2 jaar en 2 maanden samen zijn. 

Hoe het nu verder met mij is, ik heb soms heel erg last van wat er allemaal is gebeurd in mijn leven en ik vecht no elke dag om een goede vrouw, vriendin en dochter te zijn!

Maar heey, niemand is perfect! 

Gedachten

Ken jij dat gevoel waarbij je merkt dat je in paniek raakt omdat je zelf de touwtjes niet meer in handen heb. Maar dat je dat niet wil laten blijken aan diegene.

 Ik ken overduidelijk dat gevoel, maar het moeilijkste is, om er op te vertrouwen dat er verder niks gebeurt. Maar in iemand vertrouwen is tegenwoordig ook erg moeilijk!